Ik weet nu wie ik ben

We krijgen lieve, ontroerende, hartverscheurende en complimenteuze reacties op onze glossy. Onder meer van Trijnie van Westendorp-Lutjeboer van Wondervrouwen. Ze reageerde met een compleet blog. Over de vragen die ze zichzelf stelde na haar borstamputatie, en wat het haar -  uiteindelijk - bracht: een eigen bedrijf.

Wil je je ervaring ook delen in een blog op onze site? Stuur een mail naar Judith Akkerman: info@allemooieborsten.nl.

Een dinsdagochtend in juni. Ik zit achter mijn bureau, raam wijd open. Buiten praten twee vrouwen na over een afspraak. Ik vang een zin op. ‘Waar kies jij dan voor, plat of een reconstructie?’ Een van de vrouwen noemt een boek. Iets met mooie borsten. Ik zoek het op en kom uit op de glossy die ik 3 jaar geleden graag had gehad.

Het voelt als rouw

Ik kreeg toen mijn eerste bevolkingsonderzoek, want ik werd 50. Een week later belt de huisarts. Een foto moet over, waarschijnlijk routine. Na die foto volgt ook een echo. En dan heb ik ineens heel andere prioriteiten. Een tumor in mijn linkerborst, niet te voelen van buiten. Een MRI laat meerdere tumoren zien. Een borstsparende operatie wordt toch een amputatie. Ik stapte op de sneltrein en volgde de protocollen. Een bevriende plastisch chirurg vertelt me over de DIEP-flapoperatie, een nieuwe borst van mijn eigen buikweefsel. Ze tekent het uit en ik besluit meteen: dat wil ik, en wel zo snel mogelijk na de amputatie. Hoe dichterbij de operatie komt, hoe meer er loskomt. De diagnose is een trauma. De amputatie ook. Het afscheid van mijn borst voelt als rouw. Mijn kinderen vinden het lastig erover te praten. Mijn man praat er juist met iedereen over. Ik zorg dat ik er ben voor mijn gezin en druk mijn eigen gevoelens weg. Een strategie die me vaker heeft geholpen.

Ik word nooit meer hetzelfde

Maar gevoelens laten zich niet blijvend wegdrukken. En ik realiseer me: het leven wordt nooit meer hetzelfde. En ik ook niet. Er is een Trijnie van voor, en van na de kanker. De manier waarop ik naar mezelf kijk en over mezelf denk, blijkt grote invloed te hebben op mijn gezondheid. Ik ontdek dat ik mezelf eerst moet aankijken. Met alles wat er is. Mijn verleden, mijn gedachten, mijn onzekerheid, mijn lichaam met litteken en één borst.

Niet makkelijk. Wel nodig. Ik schrijf. Ik kijk in de spiegel. Ik zoek naar wat ik mooi vind, ook aan de delen die ik eerder afkeurde.

Dichter bij mezelf

Langzaam verandert mijn blik. Twee jaar twijfel ik. Is het goed zo? Of wil ik toch een nieuwe borst? Uiteindelijk kies ik er alsnog voor. Het gepruts met die prothese is wel klaar. Met nog minstens 45 jaar voor me wil ik leven op een manier die bij me past. In december 2025 onderga ik de dieplapoperatie. Het herstel is pittig. Maar zes maanden later ben ik blij met het resultaat. Ik sport elke dag, reflecteer en voel beter waar mijn grenzen liggen. Ik ben dichter bij mezelf gekomen en niets krijgt me daar nog vandaan. Dat neem ik ook mee in mijn werk bij Wondervrouwen. Daar begeleid ik vrouwen die, net als ik, toe zijn aan meer waardering voor zichzelf. Ik weet nu wie ik ben en laat dat graag zien. Dat gun ik andere vrouwen ook.