Een grote borst. En een babyborstje.

Malinka over haar Goldilocks.

Malinka (28): ‘Ik las over Alle Mooie Borsten op het Borstkankerforum op Facebook. Omdat ik zelf ook geamputeerd zou worden, heb ik de glossy meteen besteld. Ik wilde een reconstructie, maar ja, wát kies je? In de glossy staan mooie, eerlijke voorbeelden. De Goldilocks-methode staat er ook één keer in, maar bij mij is het resultaat toch weer anders geworden. Het wordt nog erg weinig toegepast. Terwijl het hele mooie oplossing is, voor altijd, of voor tijdelijk. Daarom wil ik graag mijn verhaal vertellen. Wie weet hebben andere vrouwen er wat aan.

In november 2024 voelde ik een bult in mijn oksel. Ik was zwanger van de jongste, dus ik dacht; ‘melkklieren’. Maar het trok niet weg, dus toch naar de huisarts. Een paar keer zelfs. Steeds werd me aangeraden om af te wachten, eerst bevallen. Toen ik op 37 weken zat, kwam er bloed uit m’n tepel. Ik, hoogzwanger, naar de mamapoli, voor een echo en biopt. De uitslag kwam een weekje later. Alles was goed.

Die nacht ben ik bevallen. De spanning was eraf denk ik, de remmen gingen los. Ik startte met borstvoeding, had nergens last van. Maar die bult ging niet weg. Dus terug naar de mamapoli. Wéér niks te zien. Ik kon ook een MRI krijgen. Dat betekende stoppen met voeden. Maar daar kon ik ook prima een jaar mee wachten zeiden ze. Dat voelde tegenstrijdig. Wat adviseerden ze nou eigenlijk? Stoppen of wachten? Borstvoeding was voor mij best wel heilig. Het was m’n laatste kindje, ik dacht, ‘daar gaan we lekker mee door, totdat hij zelf aangeeft dat het mooi is geweest’. Tot ongenoegen van sommige mensen om me heen. Want ja, er was wel een MRI geadviseerd.

Even later voelde ik ook een bult in mijn borst, rechts. Ineens was het spoed. Radioloog, echo, mammografie, biopten, MRI, pet scan … het hele spektakel. Ze konden het niet goed aflezen, het borstklierweefsel was te actief, vanwege de borstvoeding. Dat ben ik toen wel gaan afbouwen.

Binnen twee weken werd ik al geopereerd. Meteen een amputatie. Ik had geen keus. Het bleek DCIS te zijn. ‘Kleine puntjes met invasieve groei’, zoals ze dat dan noemen. Chemo of bestraling was niet nodig. Maar ik was wel een amputatie rijker.

Het gesprek over mijn operatie vond ik vrij bijzonder. Ik ben best nuchter, jong, maar heb al een volwassen leven. Drie kinderen, een man waar ik ontzettend gelukkig mee ben, een fijn huis, alles lekker op de rit. Ik dacht, ‘haal er maar af’. Daar was ik heel stellig in. De chirurg vond dat lastig en zei ‘je moet niet plat wakker willen worden, dat gaat mentaal veel met je doen’. Hij zat te sturen op siliconen. Voor sommige mensen een mooie oplossing, maar ik wilde dat niet. Één borst die naar boven kijkt, terwijl die ander op mijn knieën hangt. Nee.

De Goldilocks was nog redelijk nieuw. Je huid wordt dan bespaard door deze naar binnen te vouwen, waardoor er een bolling ontstaat en je dus niet volledig plat bent. Ik dacht, ‘nou ja, als die huid er toch zit, waarom niet?’. En het kon allemaal in één keer. Dat was voor mij een groot voordeel. Met zo’n jong gezin zit je niet te wachten op meerdere operaties en hersteltijd.

In eerste instantie zag het er rustig uit. Een mooi heuveltje, mede door het wondvocht. Mijn tepel was er niet meer, maar als je niets wist, zou je zeggen dat er nog een borst zat. Maar na drie weken is het wondvocht gaan ontsteken. Ik was echt doodziek. Rillen. Koud. Bij huisartsenpost kreeg ik antibiotica, maar de volgende ochtend ben ik naar de poli gegaan. Ik moest meteen blijven. Ze hebben mijn borst opengemaakt om te spoelen. Dat moest ik nog drie weken volhouden.

En daarna dacht ik, ‘inderdaad, nu is het geen borst meer, maar een heuveltje’. Je ziet wel veel verschil met de andere borst. Als ik me goed voel, dan denk ik ‘ik mag in mijn handjes knijpen’. Ook met kleren aan ben ik blij. Er zit gewoon nog iets. Maar als ik minder lekker in mijn vel zit, vind ik het verschrikkelijk. Je wordt er op de stomste momenten mee geconfronteerd. Als ik een overslagjurkje draag, of een mooie bh wil kopen. Dan wil ik een reconstructie, weer een echte borst. Ik denk er veel over na, maar ik zie op tegen de operaties en het traject. De chirurg zei: ‘als je er klaar voor bent, dan kom maar’.

‘Mama heeft een grote borst en een babyborstje’, zo zeggen mijn kinderen het. En ik inmiddels zelf ook. Ik vind de Goldilocks een hele mooie optie. Zeker als je in de toekomst misschien een reconstructie wilt, maar nog niet weet hoe en wat. Nu heb je iets én geef je jezelf een beetje ruimte. Ik ben oprecht heel erg blij dat deze optie me is aangereikt.’