Twijfelen tussen siliconen en plat blijven
Je weet van tevoren nooit hoe je omgaat met moeilijke situaties. Ik was verdrietig of juist stoer op voor mij onverwachte momenten in het proces rondom de diagnose DCIS. Ik ben Samira, 45 jaar en in mijn vrije tijd maak ik graag wandelingen in het bos.
Al een paar weken liep ik met een pijnlijk knobbeltje in m’n borst. Ik maakte me geen zorgen, maar liet het voor de zekerheid checken. Het knobbeltje bleek inderdaad niets ergs te zijn. Er waren tijdens het onderzoek wel kalkspatjes (DCIS) ontdekt. Meestal is dat onschuldig, dus ik bleef redelijk kalm.
In sneltreinvaart van diagnose naar operatie
Ik moest een biopsie laten doen. Een week later kreeg ik daarvan de uitslag te horen. “Het is een voorstadium van kanker.” vertelde de chirurg. Slecht nieuws, maar gelukkig waren we er vroeg bij. “Wat nu?” vroeg ik na een moment stilte. Ik had al rekening gehouden met een borstamputatie, omdat de kalkspatjes op meerdere plekken in mijn borst zaten. Het gesprek ging vooral over de reconstructie. Dat vond ik in eerste instantie fijn, want het idee om elke dag een litteken te zien in plaats van een borst leek me heftig. Toen ik hoorde dat de amputatie en reconstructie direct na elkaar konden plaatsvinden, was ik ietsjes opgelucht. Dan was er maar één operatie nodig, werd ik ‘gewoon’ wakker met een andere borst en kon ik dit hoofdstuk misschien snel afsluiten.
Een paar dagen later had ik een afspraak met de plastisch chirurg. Ze vertelde over de mogelijkheden. Ik kon kiezen uit een nieuwe borst van siliconen, buikvet of zelfs een rugspier. De laatste twee opties sloeg ik direct af. Prachtig dat het kan, maar ik zag enorm op tegen het idee om ook aan mijn buik of rug te laten sleutelen. ‘s Avonds verdiepte ik me in de optie om plat te blijven, want daar werd in het ziekenhuis niet over gesproken. Maar ik voelde me niet zo stoer als die vrouwen die (half) plat door het leven gaan.
De volgende dag zat ik weer bij de chirurg. “Heb je je keuze al gemaakt?” vroeg ze. Het was nog geen 24 uur later! De tranen sprongen in mijn ogen. Zo snel kan ik niet beslissen over zoiets ingrijpends. Daarna vertelde ze dat de operatie al over ruim twee weken kon plaatsvinden. Veel eerder dan ik verwachtte. We spraken af om over een week te bellen, zodat ik wat meer bedenktijd had. Huilend liep ik door het ziekenhuis naar mijn auto.
Stressen over de juiste keuze
‘s Nachts lag ik te rillen in bed van de stress. De dagen erna waren verschrikkelijk. Ik heb zoveel gehuild. Ik moest op korte termijn kiezen tussen twee ingrijpende opties en ik was bang om de verkeerde keuze te maken. Ik mediteerde en wandelde in het bos om helderheid te krijgen, terwijl er in mijn hoofd een storm raasde. Wat wil ik nou echt? Wil ik een reconstructie voor mezelf of voor de buitenwereld? Overweeg ik om plat te blijven puur uit angst voor complicaties of zou ik oprecht kunnen leven met maar één borst? Ik had intussen wel besloten akkoord te gaan met de operatiedatum. Meer bedenktijd zou me alleen maar langer doen stressen en twijfelen. Ik bleef online verhalen lezen van vrouwen en hun overwegingen. Het belangrijkste was dat ik een keuze kon maken waar ik 100% achter zou staan.
Een borst van siliconen werd minder aantrekkelijk toen ik erachter kwam dat er een kans was dat ik eerst tissue expanders zou krijgen. Dat betekent dat er nog een tweede operatie zou volgen en dat wilde ik absoluut niet. Toen ik op een avond las over een kleine kans op lymfeklierkanker bij implantaten, was dat voor mij de druppel. Ik voelde steeds duidelijker dat ik zo min mogelijk gehannes met mijn lichaam wilde en zo min mogelijk risico's. Plat door het leven gaan werd een steeds logischere keuze, maar ik was nog niet overtuigd.
De keuze voor rust en minder ingrepen
Het gevoel om plat te blijven werd de volgende ochtend sterker. Na een belletje met mijn moeder, die me aanmoedigde te kiezen wat voor mij het beste voelde, werd het duidelijk. Direct viel er een soort rust over me heen. Ik belde diezelfde middag de chirurg: “Ik ga voor plat! Dan weet ik beter waar ik aan toe ben en het leven met één borst neem ik dan voor lief.” De huilbuien stopten en ik sliep weer beter.
Het is nu zo'n vijf maanden na de operatie en ik heb geen seconde spijt gehad van mijn keuze. Wel valt het herstel me tegen en ben ik nog wat onzeker over het litteken. Het is niet zo mooi plat als ik had gehoopt, maar dat heeft tijd nodig. Deze zomer zwom ik in een prachtig badpak, speciaal ontworpen voor eenborstige vrouwen. Voor de operatie keek ik online vol bewondering naar vrouwen die (half) plat door het leven gingen. Nu was ik zelf één van die vrouwen en voelde ik me net zo stoer.
