Nooit meer harde tepels

‘Het spijt me, je linkerborst moet er af.’ Onderzoekend kijkt de chirurg mij aan. Ik bijt op m’n wang. Om te voorkomen dat ik glimlach en denk: dat is één. ‘En de rechterborst, mag die ook?’ vraag ik. Helaas. Ze snijdt niet in een gezonde borst.

Over mijn borsten

M’n vriend is in shock. ‘Je wilt beide borsten laten verwijderen?’ vraagt hij. Nou en of. Ik heb ze nooit gewild. De dames zijn te groot, zitten altijd in de weg. En zijn vooral niet functioneel. Tuurlijk, best lekker tijdens een vrijpartij. Maar na dat uurtje lol loop ik er de rest van de dag zinloos mee rond.

Dus ik wil die borsten niet. Ook omdat ik ze nooit heb vertrouwd. Ze voelden altijd al onveilig. En niet voor niets: nu heb ik borstkanker. Zeven maanden chemotherapie. Pas daarna volgt een gesprek met de chirurg over de borstoperatie. Dus alle tijd om m’n argumenten te verzamelen.

De mening van anderen

Ik luister naar reacties van vrienden. Ze gunnen me een borstsparende operatie, vinden het zonde, mijn borsten zijn zo mooi. In verhalen van lotgenoten lees ik over vrouwelijkheid en zich niet compleet voelen zonder borsten. Ik snap het allemaal. Maar dit geldt niet voor mij. Ik wil ze eraf en er niets voor terug. Geen reconstructie, geen uitwendige prothese.

Maar niemand vraagt mij wat mijn borsten voor mij betekenen. Vrienden niet, chirurgen ook niet. Iedereen projecteert zijn eigen aannames op mijn situatie. Het frustreert en maakt mij onrustig: zijn mijn argumenten wel overtuigend genoeg? Ik heb geen idee.

Ik raak uit balans

Ondertussen google ik op beha’s voor vrouwen met één borst. Die zijn er niet. Ik kan kiezen uit twee kwaden. Geen beha: mijn cup D bungelt er vrolijk op los en brengt me uit balans. Of een beha gevuld met een uitwendige prothese. Ook dat geeft onbalans. En ik loop nog steeds met borsten die ik niet wil hebben.

Wat doet de chirurg mij áán? denk ik wanhopig. Nachten lig ik wakker. Piekerend, als een advocaat bouwend aan de verdediging van zijn cliënt. Ik voel me ontzettend afhankelijk van het oordeel van de chirurg. En vraag me af met welke houding ik het meest overtuigend overkom. De chirurg eerst alle opties laten uitleggen en dan vriendelijk bedanken? Of gelijk aangeven dat er wat mij betreft maar één scenario is?

De voltreffer

En dan ineens is daar het argument waarmee ik de chirurg schaakmat kan zetten. Ik heb een afwijking in het CDH1-gen. Dat zorgt voor een verhoogd risico op erfelijke maagkanker en borstkanker. Om die reden gaat de gezonde borst eraf. Ik ben enorm opgelucht. Als ik deze ‘zaak’ had verloren, dan had ik de rest van m’n leven met één borst gelopen. Borstkanker overleefd en toch doodongelukkig.

Er leiden meer wegen naar Rome

Er zijn ook andere argumenten om je gezonde borst verwijderd te krijgen. Daar kwam ik achter toen ik (ex-) borstkankerpatiënten interviewde voor Alle Mooie Borsten. De voorbeelden en verhalen in de glossy hadden mij meer zelfvertrouwen kunnen geven. Bijna elke (ex-) borstkankerpatiënt komt hindernissen tegen op het traject. Of het nu gaat om plat of een reconstructie, dat maakt niet uit. De informatie in dit boek inspireert en helpt bij het maken van je eigen keuze. Welke dat ook is. Want alles is goed, zolang jij er maar achter staat.

Fleur Janssen fotografie