Eén afspraak vanwege borstkanker. Het werd meer dan een strippenkaart.

'We bieden geen conditietraining in het ziekenhuis tijdens chemo,' zei de verpleegkundig specialist. 'Daarvoor ga je naar de oncologische fysiotherapeut.' Ik haalde m'n wenkbrauwen op. Nog nooit van gehoord.

Ik dacht: één afspraak, kijken hoe het gaat. Het werd een lange strippenkaart.

Elke week een half uurtje sporten, onder begeleiding

Elke week ging ik een half uurtje sporten, onder begeleiding. De adviezen hoorde ik wel maar ik voelde ze niet. 'Wel pauzeren na inspanning. Herstel is óók belangrijk', zei ze. 'Niet uitputten!' Ik was altijd fit geweest, had geen idee hoe echte vermoeidheid voelde. Zeker niet dit soort vermoeidheid.

Na een paar maanden chemo veranderde dat. Mijn lijf sputterde aan alle kanten. En toen voelde ik ook echt verschil. Zodra ik deed wat ze zei.

Tien dagen na de operatie liet ik haar mijn littekens zien

Na de chemo volgde een dubbele borstamputatie, zonder reconstructie. 'Kom tien dagen na de operatie maar naar mij toe', zei ze. Daar stond ik dan, met ontbloot bovenlijf vol opgezwollen littekens. Best spannend. Ik was zelf nog niet eens gewend aan mijn nieuwe lijf. En toch liet ik mijn toegetakelde torso al aan iemand anders zien. Die het ook mocht aanraken.

Ze masseerde de littekens zodat het soepel bleef. Stelde mij gerust dat het er goed uitzag. En vertelde me dat het vocht nog zou wegtrekken. Ik kreeg dagelijkse oefeningen: armen naar voren, omhoog, naar achteren. Zachtjes stretchen om maximale bewegingsvrijheid te houden, dat was het doel.

Souplesse. Ik had er nooit bij stilgestaan dat ik die kon kwijtraken.

Ze had er meteen een naam voor

Bestraling had ik niet gehad. Maar die kreeg ik een jaar later alsnog. Omdat ik opnieuw borstkanker had gehad. Kort erna was ik bij de oncologische fysiotherapeut. Alles was soepel en met wat oefeningen ging ik naar huis.

Een paar maanden later zat ik tegenover de verpleegkundig specialist en klaagde dat m'n schouder en borstweefsel zo stug en stijf werden. 'Ben je al bij de oncologische fysiotherapeut geweest?' vroeg ze. Ik kon me wel voor m'n kop slaan dat ik die alweer uit m'n systeem had gebonjourd.

Kortgeleden belde ik de fysio opnieuw: 'Ik voel een strakke streng in mijn arm. Van de binnenkant van mijn oksel, langs de elleboog naar mijn handpalm. En ik kan mijn hand niet achterover buigen van pijn.'

De fysio had er meteen een naam voor: axillary web syndrome. Het komt regelmatig voor na een borstoperatie of bestraling. Een paar stevige massages later was het weg.

Ik kwam voor de conditie

Als ik terugdenk aan het moment dat ik bij de oncologische fysiotherapeut binnenstapte, moet ik lachen. Ik zou alleen komen sporten tijdens de chemo’s. Hoe naïef. Uiteindelijk rolde ik van de ene in de andere behandeling. Ik vermoed dat het de fysio niet verbaasd heeft. Met haar kennis en ervaring heeft ze mij door de hele strippenkaart geleid.