Een hele slechte film

Inez (54) woont in Amsterdam, aan de rand van het park, met haar kat Barrie (nogal een eigenwijs type). Ze is sportief, open, grappig en werkt in de gehandicaptenzorg. Aanpakken, dat ligt haar wel. Totdat ze meedeed aan het bevolkingsonderzoek. En ineens alles stilstond. In eerste instantie leek er niets aan de hand. Maar een oplettende radioloog keek nog ‘ns goed en zag toen toch iets dat niet pluis was. Daarna ging het snel. Onderzoeken. Wachten. Nog meer onderzoeken. En uiteindelijk die stomme woorden waar niemand ooit klaar voor is: uitgezaaide borstkanker. “Dan zit je ineens in een hele slechte film,” zegt Inez “en je hebt geen idee hoe die afloopt.”

Eerst overleven. Dan die tieten.

De focus was: beter worden. Blijven leven. Er kwam een behandelplan. Eerst chemo. Hormoontherapie. Daarna een operatie. En dan bestralingen. Inez deed wat bijna iedereen in zo’n geval doet. Ze gaf zich over aan het medische traject. Gewoon doen wat moet. Haar borsten, daar dacht ze nauwelijks over na. “Ze zijn eigenlijk nooit zo’n ding geweest voor mij,” zegt ze nuchter. “Ik heb er altijd meer last van gehad dan plezier. Tijdens het sporten, in de puberteit. Dus ik dacht, ik hoor wel wat ze gaan doen.” En dat is precies wat bij veel vrouwen gebeurt. Je hoofd zit vol angst. En met vragen als: Ben ik er over een jaar nog? Slaat de chemo aan? Hoe ziek word ik hiervan? Die uiterlijke kant, die komt later wel. Toch? Eerst overleven. Dan pas die tieten.

‘Wat wil je zelf?’

Tot de oncologisch chirurg een vraag stelde die Inez niet had zien aankomen: “Wat wil je zelf?” Best wel een simpele vraag. Maar voor Inez voelde hij heel groot. “Serieus. Een beetje grip,” zegt ze. “In een traject waarin van alles voor jou wordt bepaald, mocht ik ineens zelf iets vinden.” De chirurg legde uit dat ze in haar geval misschien de tumor konden wegsnijden én haar borst konden verkleinen en liften. Een reële optie omdat ze een wat groter formaat heeft. En dan zou later haar andere, gezonde borst ook verkleind kunnen worden, voor de symmetrie. Dat voelde wel okay. Het gesprek met de cosmetisch chirurg liep weer anders. Hij had het over een scenario met een siliconenprothese onder de borstspier. “Het was alsof hij zich niet had ingelezen,” zegt ze. “En toen dacht ik: wacht even. Ik mag hier dus echt iets van vinden.”

Zelf kiezen, het nieuwe protocol

En dat is dus waar Alle Mooie Borsten over gaat. Niet over behandelingen. Niet over protocollen. Maar over keuzes. Over weten wat er überhaupt mogelijk is. Plat blijven. Reconstructies met siliconen. Met eigen weefsel. Tepelreconstructies. Tattoos. Alles komt voorbij. Inclusief foto’s, zodat je niet hoeft te gokken hoe ‘het eruit kan zien’. Veel vrouwen volgen gewoon wat hun ziekenhuis aanbiedt. Niet omdat ze dat willen, maar omdat ze gewoonweg niet weten dat er iets te kiezen valt.

Inez kan Alle Mooie Borsten uitgebreid bestuderen. Als ze eraan toe is. Er liggen verschillende scenario’s op tafel, afhankelijk van wat ze tijdens de operatie aantreffen. Ze weet nog niet precies wat ze dan wil. En dat hoeft ook nog niet. Maar wat ze wél weet: dat er opties zijn. En welke. Dat je vragen mág stellen. En vooral: dat je niet ondankbaar bent als je zegt: “Nee, ik wil het niet zo, maar zo.”