De wereld weer aan mijn voeten

“Het wordt zwaar en pijnlijk, maar je zult ook heel snel herstellen,” zei de chirurg. We zaten in zijn spreekkamer voorafgaand aan mijn PAP-lap reconstructie. Man, wat was ik zenuwachtig. En man, wat was het zwaar. Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik 7,5 maand verder en is er licht aan het eind van de PAP-lap tunnel. Het herstel ging, zoals voorspeld, echt snel. Na zes weken kon ik alles weer. En nu, na een paar maanden herstel en nog een lipofilling-operatie kan ik volmondig zeggen: ‘Ik ben er weer bovenop’.

Ik ben een moeder van 2 jonge kinderen, hou van sporten en ben in het algemeen vrij actief. Tijdens onze laatste vakantie deze zomer had ik er weer helemaal zin in, dorpjes, wandelen, canyoningen, alles kan weer. Mijn gezin moest even schakelen. Die zijn wel van hele dagen bij het zwembad liggen. Mijn dochter zei: “Mama, doet het weer”. En zo was het. Ik doe het weer!

Vijf jaar geleden, drie maanden na de geboorte van onze dochter, kreeg ik voor het eerst borstkanker. Na chemotherapie volgde een borstsparende operatie en daarna bestralingen. Ik dacht dat ik het achter me kon laten. Tot er tijdens een jaarlijkse controle opnieuw een tumor werd gevonden. Dit keer in mijn andere borst. Hoewel ik niet erfelijk belast bleek, wist ik direct dat ik mijn beide borsten wilde laten verwijderen.

Nooit meer borstkanker. Nou ja, in ieder geval de kans verkleinen. Gelukkig was daar in het ziekenhuis begrip voor en werd toegezegd dat in de toekomst mijn gezonde borst ook verwijderd zou kunnen worden. En toen kwam de vraag wat ik daar dan voor in de plaats wilde.

Van been naar borst, net een Picasso

Bij mijn eerste plastisch chirurg kreeg ik de optie om protheses te laten plaatsen óf om met AFT (lipofilling (red.)) nieuwe borsten te reconstrueren. Ik had ondertussen zelf al veel gelezen en gezocht en, dankzij ChatGPT, kwam ik uit bij de PAP-lap reconstructie: een reconstructie met weefsel uit je bovenbenen. Een goede optie voor vrouwen die weinig buikvet hebben.

Omdat een PAP-lap geen standaardprocedure is, moest ik echt zeuren om dit voor elkaar te krijgen. Meerdere ziekenhuizen gaven aan deze operatie niet uit te voeren. Ze bleven maar zeggen dat ik met protheses toch goed af was. Maar ik wilde na de tissue expanders echt geen lichaamsvreemd materiaal meer in mijn lijf. Na lang aandringen werd ik doorverwezen naar een ziekenhuis waar een chirurg werkte die ervaring had opgedaan met PAP-lap reconstructies in Amerika. Hij zou mijn “gezonde borst” en tissue expander verwijderen en de binnenkant van mijn dijbenen naar mijn borsten verplaatsen. Ik moest denken aan Tete de Femme van Picasso. Helemaal anders, maar toch nog vrouw. Dat wilde ik. Na 9 maanden wachten kwam het telefoontje: er was plek.

Kriebelende trombosekousen, pijn en jeuk

Toen ik wakker werd uit de operatie had ik PIJN. Aan de operatiewonden, maar ook aan mijn ledematen die tien uur lang bewegingsloos in een rare houding hadden gelegen. Gelukkig was er niets dat de pijnmedicatie niet kon regelen, dus alles bleef te handelen. De eerste nacht was echt zwaar. Je wordt elke twee uur gecontroleerd en daardoor ook wakker gemaakt. Ook mag (en kan) je niet bewegen en heb je pijn. Ik had ook steeds vreselijke jeuk aan mijn benen. Je krijgt trombosekousen aan en die kriebelen. Een rugkrabber was geen overbodige luxe geweest.

Na anderhalve dag in bed kon ik met hulp van de verpleging voorzichtig opstaan en mocht de katheter eruit. Na twee dagen schuifelde ik alweer naar de badkamer en na drie dagen ook korte stukjes over de gang. Op dag vier ging ik weer (liggend in de auto) naar huis. Ik ging conditioneel sterk de operatie in. Dat heeft in het herstel wel echt geholpen.

Tips; koop een plastuit, instappers en een opraapstok

Waar ik mij echt in had vergist was het naar de wc gaan. Je mag na een PAP-lap (bij mij is er weefsel uit beide benen gebruikt) niet zitten. Thuis moest ik dus staan, liggen of helemaal onderuitgezakt zitten. Nou, dat laatste ging echt niet. En voor de wc heb je ook een andere houding nodig. Op Amerikaanse websites had ik wel gelezen over vrouwen die een plastuit hadden aangeschaft, maar ik dacht dat het wel los zou lopen. Haha, niet dus. Die zou ik iedereen aanraden! Ik had gelukkig wel een ziekenhuisbed gehuurd voor in de kamer, dat lag een stuk comfortabeler dan onderuitgezakt op de bank. En de allerbeste tip, koop instapschoenen én zo’n afvalopraapstok (ik had een spaghetti tang. Maar die was echt te kort). Je kunt echt wéken je eigen sokken en schoenen niet aantrekken. En alles wat je op de grond laat vallen is de eerste weken verloren. Op deze manier vergroot je echt je zelfredzaamheid!

Het is goed zo

Helaas had mijn bij de eerste keer kanker bestraalde (minder goed doorbloede) borst het heel zwaar en stierf uiteindelijk mijn tepel en een deel van het weefsel af. De tepel kreeg ik niet meer terug. Met lipofilling is een paar weken geleden een eerste aanzet gemaakt om de deuk van het afgestorven weefsel op te vullen. Het wordt al heel mooi. Binnenkort wil mijn plastisch chirurg mij weer zien om het over de volgende ronde lipofilling te hebben. Met nog een ronde zou ik weer een “perfecte” borst moeten terugkrijgen. Ik merk alleen dat ik er, voor nu, even genoeg van heb. Het herstel van de lipofilling was fysiek gezien echt a walk in the park, vergeleken met de PAP-lap. Maar mentaal vond ik het zwaar om weer patiënt te zijn, op die bank te liggen en weer weken rustig aan te doen. Ook opvallend, ik wen er steeds meer aan. Vorig jaar vond ik mijn lijf verminkt. Inmiddels denk ik, ach dit is een lijf dat leeft en weer werkt. Misschien is het gewoon wel goed zo.

Ik ga tegen de chirurg zeggen dat ik de operatie nu in ieder geval niet wil. Eerst weer opbouwen en sterk worden.

De wereld ligt weer aan mijn voeten!